İngilizce - Türkçe hikayeleri çevirileriyle birlikte bu başlık altında paylaşabilirsiniz... Short story translations...
Fakir Balıkçı
Vaktiyle bir adam ve karısı vardı.
İçinde oturacak evleri yoktu.
Tarlalarda yaşıyorlardı.
ve bir ağacın dibinde uyuyorlardı.
Adam balık tutardı.
O(E) bir balıkçıydı.
Adam mutluydu.
Balıkçı diyordu.
İnsanlar niçin evlerde yaşarlar.
Bu ağaç benim evimdir.
Niçin yatakta uyurlar.
Tarlalar benim yatağımdır.
Fakat karısı mutlu değildi.
Niçin fakir bir balıkçıyla evlendim.
"Evimiz yok,yatağımız yok" diyordu.
Bir gün balıkçı balık tutmak için denize gitti.
Ağını suya koydu.
Sonra bir taşın üstüne oturdu.
Güneş sıcaktı.
ve uykuya daldı.
Uyandığı vakit o(e) ağını aldı.
ağda bir balık vardı.
o büyük ve altındandı.
güzel bir balık.
Çok mutluydu.
Bu güzel balığı görünce.
karım memnun olacak.
O zaman balık konuştu.
"İyi Adam,".
"beni öldürme".
"Beni tekrar denizin içine koy" dedi.
Balıkçı " Sen konuşabilir misin?".
"Konuşabilen bir balık görmedim" dedi.
Balık, "İyi adam,beni tekrar denizin içine koy" dedi.
Balıkçı "Konuşabilen bir balığı yemem," dedi.
"Git".
"Konuşabilen bir balığı öldüremem" .
Sonra balığı tekrar denizin içine attı.
Balıkçı o gece karısına döndü.
Balığı yoktu.
Bu yüzden yiyecek yemekleri yoktu.
Karısına , "Bir balık tuttum,fakat balık konuştu".
"Bu yüzden onu tekrar suyun içine attım".
"Konuşabilen bir balığı öldüremedim" dedi.
Balıkçının karısı "Konuşabilen bir balık sihirbazdır".
"O balık değildi".
"O bir sihirbazdı" dedi.
Balıkçı "Onun bir sihirbaz olup olmadığını bilmiyorum" dedi.
"Balık bir sihirbaz olduğunu söylemedi".
Adamın karısı "O bir sihirbazdı" dedi.
"Ondan birşey istedin mi?".
Adam "Ondan bir şey istemedim" dedi.
Adamın karısı "Niçin tarlalarda yaşıyoruz? "dedi.
"Ondan(E) bir kulübe istemelisin".
Ertesi gün , balıkçı tekrar denize gitti.
Taşın üstünde durdu ve bağırdı.
"Denizin adamı , bana gel ".
O zaman balık başını sudan dışarı çıkardı.
ve ona sordu "Ne istiyorsun".
Balıkçı " Ben hiçbir şey istemiyorum" dedi .
"fakat karım bir kulübede oturmak istiyor" dedi.
Balık "Karına dön" dedi.
"Onu(k) bir kulübede bulacaksın".
Balıkçı ağacına döndü.
Ağaca yakın bir kulübe gördü.
O yeni bir kulübeydi.
Çok güzel bir kulübeydi.
İki güzel pencersi ve güzel bir kapısı vardı.
Arkada güzel çiçeklerle dolu güzel bir bahçe vardı.
Kulübeye yakın tavuklarla dolu küçük bir tarla vardı.
Kulübenin içine girdi.
Bir oda vardı.
Pencereden güneş ışığı giriyordu.
ve oda ışık doluydu.
Karısı masada oturuyordu.
Balıkçı "Şimdi mutlu olmalısın" dedi.
Karısı, Güzel bir kulübe ," dedi.
Birkaç gün için balıkçının karısı mutluydu.
Sonra bir gece balıkçı eve geldi.
Karısı ona .
"Bu küçük kulübede mutlu değilim".
"Tavuklar odamda koşuyorlar".
"Güzel bir evde yaşamalıyız".
"Derhal balığa git ve bir ev iste" dedi.
Balıkçı denize gitti.
Taşın üstünde durdu ve bağırdı.
"Denizin adamı,bana gel".
Balık başını sudan çıkardı ve sordu.
"Ne istiyorsun".
Balıkçı, "Ben bir şey istemiyorum".
"Fakat karım bir ev istiyor".
Balık "Karına dön" dedi.
"Onu bir evin içinde bulacaksın".
Balıkçı kulübesine döndü.
Kulübenin olduğu yerde bir ev gördü.
Taştan yapılmış çok güzel bir evdi.
Kapının yanında güller vardı.
Evin yanında güzel bir bahçe vardı.
Bahçe kırmızı ve mavi çiçeklerle doluydu.
Evin iki kapısı vardı.
önde bir ve yanda bir.
Önde altı pencere vardı,.
arkada altı.
Balıkçı karısını evin içinde buldu.
"Şimdi güzel bir evin var".
"Mutlu olmalısın" dedi.
O(K) ,"Evin dışı güzel".
"Fakat içerdeki odalar çok büyük değil" dedi.
Birkaç gün için balıkçının karısı mutluydu.
Sonra "Güzel bir evde yaşıyoruz".
"Fakat sen bir balıkçısın".
"ve ben bir balıkçının karısıyım".
"Kimse bizi görmeye gelmiyor".
"Sokakta kimse benimle konuşmuyor" dedi.
Balıkçı "Ne istiyorsun" diye sordu.
"Senin kral olmanı istiyorum".
"O zaman ben kraliçe olacağım".
"Büyük bir evde yaşayacağız" .
İstediğimizi elde edeceğiz.
Ne dersek yapacaklar.
Odalar uşaklarla dolu olacak.
Ne istersek yapacaklar.
Balıkçı , "Bir kıral olmak istemiyorum".
"Bir balıkçı olmak ve tarlalarda yaşamak istiyorum".
Karısı,"Fakat ben bir kraliçe olmak istiyorum" dedi.
Balıkçı denize gitti.
Taşın üzerine oturdu ve.
"Denizin adamı,bana gel".
O zaman balık başını sudan dışarı çıkardı ve.
"Şimdi ne istiyorsun".
Balıkçı , "Ben bir şey istemiyorum".
"Fakat karım onu bir kraliçe yapmanı istiyor" dedi.
Balık,"Onu bir kraliçe yapacağım".
"Geri dön".
"Onu bir kraliçe olarak bulacaksın" dedi.
Balıkçı geri gitti.
Büyük bir ev buldu.
Kapıda uşaklar vardı.
İki uşak balıkçıyı evin içine götürdü.
ve başka iki uşak onu büyük bir odaya götürdü.
Karısı orada oturuyordu.
Bir kraliçenin elbiselerine sahipti.
Balıkçı ,"Şimdi mutlu olmalısın" dedi.
"Bir kraliçesin".
"Bu büyük eve ve bütün bu uşaklara sahipsin.
Birkaç gün için mutluydu.
Güneş vardı.
Bahçeye gitti.
ve kırmızı ceketli uşaklar onunla gittiler.
Sonra yağmur yağdı.
Günlerce yağdı.
Güneş yoktu.
Bahçeye gidemedi.
O zaman balıkçının karısı,"Ben bir kraliçeyim".
"bu yağmuru istemiyorum".
"Güneşi istiyorum" dedi.
Balıkçıya,"Git,balıktan beni güneşin kraliçesi yapmasını iste".
"O vakit istediğim zaman güneşe sahip olabilirim"Balıkçı denize gitti.
Taşın üstünde durdu ve.
"Denizin adamı ,bana gel" dedi.
O zaman balık başını sudan dışarı çıkardı ve.
"Şimdi ne istiyorsun".
"Konuş!" dedi.
Balıkçı ,"Karım,onu Güneşin Kraliçesi yapmanı istiyor" dedi.
Balık ,"Karın mutlu olmayacak".
"Tekrar tarlalara gideceksiniz".
"ve bir ağacın dibinde uyuyacaksınız" dedi.
Balıkçı geriye döndü.
Büyük ev ve bahçeler orada değildi.
Karısı bir ağacın dibinde oturuyordu.
Yağmur yoktu.
Tarlalarda çiçekler ve güneş ışığı vardı.
O(K) "Bütün bu uşaklardan uzak olmak iyi".
"Gökte parlayan güneşe bak".
"Şimdi mutluyum" dedi.
---
The Poor Fisherman
Once there was a man and his wife.
They had no house.
They lived in the fields.
And they slept at the foot of a tree.
The man caught fish.
He was a fisherman.
The man was happy.
He said " why do men live in houses".
"This tree is my house".
"We have no house".
"We have no bed".
The fields are my bed.
But his wife was not happy.
She said "why did I marry a poor fisherman".
We have no house.
We have no bed.
One day .
The fisherman went to the sea to catch the fish.
He put his net to the water.
Then he sat on a stone.
The sun was hot.
And he fell asleep.
When he awoke
He took his net.
There was one fish in the net.
It was large and golden.
"a beatiful fish".
He was very happy
He said"my wife will be glad".
"When she sees this beatiful fish".
Then the fish spoke.
He said "good man ".
Do not kill me.
Put me back to the sea.
The fisherman said "Can you speak?".
I didn't see a fish that could speak.
The fish said " Good Man".
"Put me back to the sea".
"I do not eat a fish that can speak".
Then he threw the fish into the sea.
The fisherman went back to his wife that night.
He had no fish.
So they had no food.
He said to his wife.
" I caught one fish".
But the fish spoke.
So I threw him back into the water.
I can not kill a fish .
Because it can speak.
The Fisherman's wife said.
It is a wizard.
It was not a fish.
But some wizard can become a fish.
The fisherman said.
"I do not know".
"if it was a wizard".
"The fish did not tell" said the fisherman.
The fisherman's wife said.
"Did you ask him for anything".
"I did not ask him for anything" said the man.
"Why do we live in the fields".
"You must want a hut".
next day.
the fisherman went back to the sea.
He stood on the stone .
and he called.
"Man of the sea".
"Come to me".
Then the fish put his head out of the water.
and it asked.
"What do you want?".
The fisherman said"I do not want anything".
But my wife wants to live in a hut.
"Go back to your wife " said the fish.
You will find her in a hut.
The fisherman went back to his tree.
He saw a hut.
It was a new hut.
It was very pretty hut.
It had two pretty windows and.
It had one blue door.
There was a pretty garden at the back.
There was pretty flowers.
There were hens.
He went into the hut.
There was one room.
The sunlight was coming in through the window.
And the room was full of light.
His wife was sitting at the table.
"You must be happy now" said the fisherman.
"It is a pretty hut" said his wife.
For some days
The fisherman's wife was happy.
The fisherman came home one night.
His wife said to him.
"I am not happy in this little hut".
The hens run in my room.
We must live in a good house.
Go now to the fish.
Want a house.
The fisherman went to the sea.
He stood on the stone.
and he called.
"Man of the Sea".
"Come to me".
The fish put his head out of the water.
and it asked.
"What do you want".
The fisherman said "I do not want anything".
"but my wife wants a house".
"Go back to your wife" said the fish.
"You will find her in a house".
The fisherman went back to his hut.
He saw a house.
It was a very pretty house.
The house was made of stone.
There were roses at the side of the door.
There was a pretty garden.
The house had two doors.
There were six windows at the front.
There were six windows at the back.
The fisherman found his wife inside the house.
He said " you have a beatiful house".
"and you must be happy" .
She said "The outside of the house is pretty".
But the rooms are not very large.
For some days
The fisherman's wife was happy.
Then she said .
"We live in a pretty house".
But you are fisherman.
and I am a fisherman's wife.
No one comes to see us.
No one speaks to me in the street.
"What do you want?" asked the fisherman.
"I want you to be a king".
then I shall be a queen.
We shall live in a big house.
We shall get what we want.
The rooms will be full of servants.
They will do what we ask.
The fisherman said "I do not want to be a king".
I want to be a fisherman .
and I want to live in the fields.
"But I want to be a queen" said his wife.
The fisherman went to the sea.
He stood on a stone and said.
"Man of the Sea".
"Come to me".
Then the fish put his head out of the water and said.
"what do you want now".
The fisherman said "I do not want anything".
"But my wife wants you to make her a queen".
The fish said "I will make her a queen".
"Go back".
"You will find her a queen".
The fisherman went back
He found a big house.
there were servants at the door.
Two servants took him ito a large room.
his wife was sitting there.
She had the clothes of a queen.
"you must be happy now" said the fisherman.
"You are a queen".
"You have this big house".
"You have a lot of servants".
For some days she was happy.
there was sunlight.
She went into the garden.
And the servants are in red coats.
Then the rain came.
It rained for many days.
and there was no sunlight.
She could not go into the garden.
Then the fisherman's wife said.
"I am a queen".
"I do not want this rain".
"I want the sun".
She said to the fisherman.
"Go and ask the fish to make me Queen of the Sun".
The fisherman went to the sea.
He stood on the stone and said.
"Man of the Sea,come to me".
Then the fish put his head out of the water and said.
"What do you want now?".
"SPEAK".
The fisherman said "My wife wants you to make her Queen of the Sun".
The fish said "Your wife will not be happy".
"You will go back to the fields".
"and You will sleep at the foot of a tree".
The fisherman went back .
The big house and the garden were not there.
His wife was sitting at the foot of a tree.
There was no rain.
There was sunlight.
There were flowers in the fields.
She said "It is good to be away from all servants".
"Look at the sun shining in the sky".
"I am happy now".
Best Looking Girl in Town
Thyra Samter Winslow
From the time she was thirteen Rilla Mabry had been ashamed of her appearance. It was then that she started growing taller than the other girls. She was also awkward as well as tall and she was too thin.
By the time she was twenty she was fully convinced that her appearance was really something terrible . All of the other girls seemed little and cute and attractive. No matter what Rilla wore it seemed wrong. She was much too tall to wear tailored clothes. And thin dresses hung around her loosely.
All of the girls and boys in the group liked Rilla. She was a fine girl – if you could forget the way she looked. Even her hair was wrong-rather stringy- but she had a pleasant and attractive face.
In spite of her looks Rilla had a boy friend. He was Patrick Redding and his father kept a grocery store. Pat wasn’t any great price –but then you couldn’t expect Rilla, with her looks to do any better. People feel that Rilla ought to be satisfied. Pat was a nice looking boy, and he shouldn’t be considered unimportant.
Rilla didn’t consider Pat unimportant. She was grateful to him for being nice to her. She was as pleasant and as friendly as she could be. As a matter of fact she liked Patrick a lot. He was fun to be with. She would have been perfectly satisfied except for the fact that she was in love with Shane Tennant. All of which did her little good – for Shane was the price of the town. Shane’s father was a banker – and rich.
==========================
Kasabadaki En Güzel Kız
Thyra Samter Winslow
On üç yaşından beri Rilla Mabry görünüşünden utanıyordu. Bu yaştan sonra diğer kızlardan daha uzun olmaya başladı. Aynı zamanda beceriksiz, çok ince ve oldukça uzundu.
Yirmi yaşına geldiğinde görünüşünün korkunç olduğuna tamamen ikna olmuştu. Diğer kızların hepsi kısa, sevimli ve çekiciydi. Rilla ne giyse, kötü görünüyordu. Çok uzun olduğundan hazır elbiseler tam anlamıyla üzerinde asılı şekilde duruyordu.
Gruptaki bütün kızlar ve erkekler Rilla’yı seviyordu. İyi bir kızdı,eğer görünüşüne kulak asmazsanız. Çok ince olduğu için saçı bile kötü görünüyordu, fakat çok hoş ve çekici bir yüzü vardı.
Görünüşüne rağmen Rilla’nın bir erkek arkadaşı vardı. O Patrick Redding’ti ve babasının bir bakkalı vardı. Pat fazla etmezdi, fakat bakışlarıyla Rilla’dan da fazla birşey bekleyemezdiniz. İnsanlar Rilla’nın tatmin olması gerektiğini düşünürlerdi. Pat iyi görünüşlü bir çocuktu ve önemsiz olduğu düşünülmemeliydi.
Rilla Pat’in önemsiz olduğunu düşünmüyordu. Kendisine iyi davrandığı için o da ona karşı saygılıydı. Elinden geldiğince ona hoş ve arkadaşça davranıyordu. Aslında Pat’i çok seviyordu. Onunla birlikte olmak eğlenceliydi. Shane Tannent’a aşık olmasaydı çok memnun olabilirdi. Bunun faydası yoktu zira Shane kasabanın gözdesiydi. Shane’in babası bankacıydı ve zengindi.
==========================
His mother was the social leader of the town. Shane was well much taller than Rilla- and handsome besides.
Pat went into the grocery business with her father. Shane went into the bank. That’s the way sons do in small towns unless they have definite ideals about law or one of the other professions. Rilla didn’t do anything. Her parents have just enough money so she didn’t have to work. She went to parties with Patrick- and admired for Shane from a distance. The towns people felt that she would marry with Pat, that he’d take over his father’s grocery store, and that they’d settle down.
That might have happened if it hadn’t been for Leslie Durant. Leslie Durant was - and still is-a well known magazine illustrator. And he came to Morrisville to visit an aunt. And he was taken an anywhere to all of the parties , of course. He was the social lion of the season. He stayed in town only for few days – but that was long enough for a lot to happen.
He saw Rilla Mabry. Rilla was standing near the door and she was looking at Shane Tennant. She never knew her face how much showed what she was thinking about. No one else noticed- but Durant being knew, understood the situation. He saw Rilla standing not quite straight because she didn’t feel quite as tall that way, in a badly fitted dress and her hair not quite smooth- and he saw Shane, perfectly dressed, self confident, good looking. And then Pat came to ask Rilla for the dance.
==========================
Annesi kasabanın sosyal lideriydi. Buna ilaveten Shane Rilla’dan daha uzun ve üstelik yakışıklıydı da.
Pat babasıyla beraber bakkal işine girdi. Shane bankaya girdi. Eğer Hukuk veya diğer meslekler hakkında idealleri yoksa erkek çocukların kasabada baş vurduğu yol buydu. Rilla birşey yapmadı. Onun anne ve babasının yeterince parası vardı ve o çalışmak zorunda değildi. Patrick’le beraber partilere gitti ve Shane’e uzaktan hayranlık duydu. Kasaba halkı onun Pat ile evleneceğini, babasının bakkalını devralacağını ve kasabaya yerleşeceklerini zannediyordu.
Eğer Leslie Durant olmasaydı bu beklentiler gerçekleşebilirdi. Leslie Durant geçmişte ve halen tanınmış birgazete ressamıydı. Halasını ziyaret için Morisville’ye geldi ve tabiki partilerin olduğu her yere götürüldü. Sezonun en sosyal insanıydı. Kasabada yalnızca bir kaç gün kalmasına rağmen bu süre birçok şeyin gerçekleşmesi için yeterliydi.
Rilla Mabry’i gördü. Rilla kapının yanında duruyor ve Shane Tennant’a bakıyordu. Ne düşündüğünü yüzünün ne kadar gösterdiğini hiçbir zaman bilmiyordu. Daha önce hiçkimse bunu farketmemişti, ama yeni olduğu için Durant durumu anlamıştı. Üzerinde kötü duran bir elbise ve düzgün olmayan saçlarıyla uzun görünmemek için eğik duran Rilla’yı gördü. Sonra Shane’igördü, mükemmel giyinmiş, kendine güvenir ve yakışıklı. Ve sonra Pat Rilla’ya dans teklif etmek için yanına geldi.
==========================
On the second day of his visit Durant made his remarkable statement. He told anyone who would listen to him that Rilla Mabry was by far the best looking girl in town. One of the best looking girl he’d ever seen.
Rilla never had a compliment about her looks before. She had always been shy, self conscious, and often unhappy about her appearance. And now the first authority in beauty who had ever been in town claimed that she was the price.
When Durant, himself told her what he thought of her she was filled with confusion. She managed finally to thank him. And later, very shyly , she went up to him.
"I do wish that you would tell me how can look better," she said.
"That’s not really my particular kind of work, " he told her, " but may be if we get together ….."
They got together the next morning. Durant came to Rilla’s house. And with Rilla’s mother acting as helper, they did things to Rilla and to Rilla’s clothes. Durant made her stand up straight, and he rearranged her hair. And he told her what was wrong with the clothes she wore.
That night there was a dance for Durant- his last evening in town. And, as he had thought when he started things, Rilla was, for the first time in her life, the center of attention. Toward the end of the evening Durant had the satisfaction of seeing Shane Tennant dancing very attentively with Rilla, Shane Tenant whom Rilla had looked at with longing eyes – and who had paid any attention to her.
==========================
Ziyaretinin ikinci gününde Durant dikkat çekici sözlerini söyledi. Onu dinleyen herkese Rilla’nın kasabada gördüğü en güzel kız olduğunu söyledi. Hayatında gördüğü en güzel kızlardan biri diye söyledi.
Rilla daha önce bakışları hakkında hiç iltifat almamıştı. Her zaman utangaç, kendi halinde ve genellikle görünüşünden mutsuzdu. Ve şimdi güzellik konusunda ilk otorite olan ve kasabaya ilk defa gelen birisi onun kasabanın gözdesi olduğunu söylüyordu.
Durant onun hakkında ne düşündüğünü anlattığında kafası karıştı. Sonunda teşekkür etmeyi başarabildi. Ve daha sonra utangaç bir şekilde ona gitti.
"Bana nasıl daha güzel görünebileceğimi anlatabileceğinizi umuyorum" dedi.
"Bu gerçekten benim uzmanlık alanım değil" dedi ona "Fakat belki beraber olabilirsek…"
Ertesi sabah buluştular.
Durant Rilla’ın evine geldi. Rilla’nın annesinin yardımı ile Rilla ve elbiseleri üzerinde düzeltmeler yaptılar. Durant ona dik durmasını gösterdi. Ve saçlarını tekrar düzenledi. Ve giydiği elbiselerde neyin hatalı olduğunu anlattı.
O gece Durrant için dans vardı.Kasabadaki son gecesiydi. Ve Durant düşündüklerini yapmaya başlarken Rilla hayatında ilk defa ilgi odağıydı. Gecenin sonlarına doğru Durant, Rilla’nın özlemle baktığı ve ona dikkat bile etmeyen Shane Tannent’ın Rilla ile nazikçe dans edişini görmenin mutluluğunu yaşıyordu.
==========================
Durant went back to his home and his work in New York and forgot about the whole thing. Years passed. And then, just the other day, this happened:
Durant was lunching alone at a restaurant when an attractive, tall woman, past her first youth, came up to him.
"You don’t remember me ?" she said.
Durant didn’t remember her.
"I am Rilla tenant – I was Rilla Mabry when you knew me. You came to my home town and – and rather made my life over. Remember now ?"
"Of course I do" said Durant. "I remember very well. It was my one attempt at changing the destiny of another person."
"You did a wonderful job." said Rilla. There was a strange note in her voice which he didn’t understand.
"You married the boy you were in love with. I see. His name was Tannent wasn’t it ?"
"Why, yes" said Rilla. "But how did you remember the name? And how did you know I was in love with him?"
"I am good at remembering names. And I saw you looking at him. Simplicity itself! And to think that I was the cause!
"Yes you were" said Rilla."It was very funny when you look back on it. There I was going with Patrick Redding, and in love with Shane, and terribly unhappy and awkward. And you came down and said I was a beauty- so automatically I became a beauty. And the boys all wanted to go out with me. And I married Shane."
==========================
Durant Newyork’a evine ve işine geri döndü ve herşeyi unuttu. Yıllar geçti. Ve evvelsigün bu gerçekleşti:
Durant bir restoranda tek başına öğle yemeği yerken uzun boylu, çekici ve orta yaşlı bir hanım ona doğru gelip durdu.
"Beni hatırlamıyorsun değil mi?" dedi. Durant onu hatırlamamıştı.
"Ben rilla Tannent. Siz beni tanıdığınız zaman ben Rilla Mabry idim. Sen benim kasabama geldin ve hayatımı değiştirdin. Şimdi hatırladın mı? "
"Elbette hatırladım." dedi Durant. "Çok iyi hatırlıyorum .Bu başka birinin hayatını değiştirmek için gösterdiğim bir çabaydı."
"Çok iyi bir iş yaptın”dedi Rilla. Sesinde onun hiç anlamadığı bir ton vardı.
"Anladım, aşık olduğun çocukla evlendin. Adı Tennant’tı değil mi?"
"Evet " dedi Rilla "Fakat onun adını nasıl hatırlıyorsunuz? Ve benim ona aşık olduğumu nasıl anladınız?
"İsimleri hatırlamakta çok iyiyimdir. Ve seni ona bakarken gördüm. Çok kolaydı. Benim sebep olduğumu niye düşündün?
"Evet sendin" dedi Rilla. "Tekrar ana dönüp baktığında çok komikti. Ben orada Pat Redding ile çıkıyordum ama Shane Tennant'a aşıktım ve çok mutsuzdum. Sonra sen geldin ve bana güzelsin dedin ve ben güzel oldum. Ve bütün erkekler benimle çıkmak istedi. Ve ben Shane ile evlendim.
==========================
"Wonderful " said Durant. And he smiled happily. " How are you getting along , now ? "
"That is the difficult part. " said Rilla. " You shouldn’t have asked. "Shane and I got married. And it didn’t get along very well though I was awfully happy in the beginning. The Tennant lost all of their money in a bank failure- and my family had its money in the Tennant bank by that time, so our money went, too. Then Shane fell in love with a chorus girl. I got a divorce of course. I’ve been teaching in a girls’ school for the past three years."
"That’s too bad!" said Durant. "But maybe that was better than marrying that other boy whom you didn’t love."
==========================
"May be," said Rilla. "You can never tell. Love goes … Patrick Redding took his father’s grocery store and married the cutest girl in town. They have three children and are very happy. And, oh , yes he became quite ambitious and started a chain of grocery store. Now he is the richest and most important man in town"
"Çok güzel "dedi Durant ve mutlu şekilde gülümsedi. "Ya şimdi ne yapıyorsun?"
"Bu zor tarafı " dedi Rilla. "Sormamalıydın. "
"Shane ve ben evlendik fakat fazla uzun sürmedi, ilk zamanlar çok mutluydum. Bir bankanın batması ile Tennantlar bütün paralarını kaybettiler. Ve benim ailemde o zamanlar parasını Tennant Bankası’nda saklıyordu, ve bizim paramızda uçtu. Sonra Shane bir koro kızına aşık oldu. Boşandım, elbette. Son üç yıldır kızlar okulunda öğretmenlik yapıyorum."
"Bu çok kötü" dedi Durant. "Fakat belkide bu sevmediğin diğer çocukla evlenmekten daha iyidir."
"Belki" dedi Rilla. "Hiç bir zaman anlatamassın. Aşk geçici… Patrick Redding babasının bakkalını aldı ve kasabanın en şirin kızıyla evlendi. Üç çocukları var ve çok mutlular. Çok hırslandı ve bir bakkallar zincirine sahip oldu. Şimdi kasabanın en zengin ve saygın adamı. "
Decision
Roy Hilligoss
Even after a year, Chad still called us Aunt Pat and Uncle Bill. But we thought our job had become that of mother and father – until that letter arrived from the 6th Artillery headquarters in North Africa in our mailbox in East Orange, New Jersey.
Chad had come to us as an English refugee. He was supposed to stay until they had put “Mr. Hitler in the bag,” as he expressed it, and he could go back to his adored father, Major Jollison of the Royal Artillery. In other words, he had been sent to the United States like many other English children to live with an American family for the duration of the war, after which time he planned to return home to London.
But Major Jollison had been killed while resisting a Nazi tank attack in the North African desert.
Chad had taken the news without the slightest show of emotion. Probably Pat and I alone realized the sharp pain that must have torn through his young heart when he learned that his father was dead. He was English and his people were fighting a desperate battle, so he could not let his own individual tragedy show.
England meant much to him, but when he had recovered a little from the shock he seemed resigned to living with us and becoming an American. He had had no one else but his father.
“I shall try very hard,” he told us seriously in that thin, rather sharp voice of his, “to be as you would want your own boy to be. I shall get onto your American ways as quickly as I can and try to make you quite proud of me.”
==========================
Karar
Roy Hilligoss
Aradan bir yıl geçmesine rağmen, Chad bizi, Pat teyze ve Bill amca diye çağırıyordu. Ama biz ona, ana baba gibi davranma yönünde kendimizi sorumlu hissediyorduk. Taki, Kuzey Afrika’daki 6ncı Topçu Alayı’ndan, New Jersey’nin, Doğu Orange kasabasında bulunan evimizin posta kutusuna gelen mektubu okuyana kadar.
Chad, bizim yanımıza bir İngiliz mülteci olarak gelmişti. Onun sözüyle İngilizler’in, Hitler’in işini bitireceği ve çok sevdiği babası, Kraliyet Topçu Birliği’nden Binbaşı Jollison’un yanına geri döneceği zamana kadar kalmak üzere gelmişti. Başka bir deyişle, diğer bir çok çocuk gibi, o da Amerika’ya savaş sona erinceye kadar bir Amerikan ailesinin yanında kalması için gönderilmişti. Belli bir süre sonra da Londra’ya, memleketine geri dönmeyi planlıyordu.
Ama Binbaşı Jollison, Kuzey Afrika Çölü’nde, bir Nazi Tank taarruzuna karşı koyarken ölmüştü.
Chad babasının ölümünü öğrendiği zaman, yüzünde en küçük bir üzüntü emaresi belirmedi. Ancak Pat ve ben, babasının ölüm haberini aldığı zaman gencecik kalbini yırtarcasına batan keskin bir acı saplandığını hissettik. Ama o bir İngiliz idi ve halkı ümitsiz bir savaşın göbeğinde mücadele veriyordu. Öyleyse, kendi kişisel üzüntülerini göstermeye hakkı yoktu.
İngiltere, ona çok şey ifade ediyordu, ama şoktan kendini biraz kurtardıktan sonra, kaderine boyun eğmiş görünerek, bizimle yaşamaya ve bir Amerikan olmaya razı oldu. Babasından başka hiç kimsesi de yoktu zaten.
O ince ve nispeten keskin sesiyle, gayet ciddi bir şekilde: “Bütün gücümle kendi oğlunuzun nasıl olmasını istiyorsanız öyle bir çocuk olmaya çalışacağım. Amerikan yaşayış tarzına, gelenek ve göreneklerine, yapabildiğim kadar çabuk ayak uydurarak, benimle gurur duymanızı sağlayacağım” dedi...
==========================
He smiled. “I shall even admire your Revolutionary patriots.”
So we could not help loving him, you see, and hoping he really wanted to stay with us forever, even after the war had ended.
He did brilliantly, and an early problem – the way the other boys at school kidded him about his English accent and manners – had disappeared. Everyone in town knew how bravely his father had died, and this gave Chad a certain romantic interest.
In fact everything had gone beautifully – till that letter came from a member of the 6th Artillery, Captain Burroughs. The 6th Artillery had been Major Jollison’s military unit.
Pat held the letter out to me one evening, the moment I came in the door. But she was too upset emotionally to wait until I read it.
“He was terribly fond of Chad’s father, Bill,” she said. “And he’d like to offer Chad a place to live – with his mother in her home just outside London.”
I looked up from letter. “He says he recognizes the danger.”
“But he’s like all Englishmen, I suppose,” Pat said. “Rain or shine, bombs or no bombs, they think that England is the only place in the world to live. And of course he thinks Chad will be company for his mother. She’s old and alone…. Oh, Bill, do you think he’ll go?”
I shook my head. “I don’t know. But I’ve been afraid he would some day.”
“But he has no relatives there. Surely he’d rather be with us….”
“It’s like you said – rain or shine. And he’s not really our boy, Pat; we just hope he would be, and he’s tried to pretend.”
==========================
Gülerek ekledi: “Hatta sizin bağımsızlık savaşı kahramanlarınıza da hayran olacağım.”
Böyle bir çocuğu sevmemek imkansızdı. Hatta onu o kadar çok seviyorduk ki, savaş sona erdikten sonra da, bizimle her zaman kalacağını umuyorduk.
Çok çabuk yaşam koşullarımıza ayak uydurdu ama kısa bir süre sonra karşılaştığımız bir problem – Okuldaki diğer çocukların, onun İngiliz aksanıyla ve tarzıyla alay etmeleri – de ortadan kalktı. Şehirdeki herkes, babasının ne kadar cesurca öldüğünü biliyordu. Bu da Chad’e bir sempati kazandırıyordu.
6ncı Topçu Alayı’ndan Yüzbaşı Burroughs tarafından gönderilen mektup bize ulaşana kadar her şey gayet güzel gidiyordu. 6 ncı Topçu Alayı, Binbaşı Jollison’un askeri birliğiydi.
Pat, bir akşam eve geldiğimde, kapıdan girer girmez, mektubu bana uzattı. O kadar üzgün ve duygu yüklüydü ki ben mektubu okuyuncaya kadar zor sabretti.
“Chad’in babasını çok severmiş, Bill ve Chad’e Londra’nın biraz dışında kendi annesinin evinde yaşamayı öneriyor” dedi.
Mektuptan kafamı kaldırdım ve: “Tehlikenin farkında olduğunu söylüyor” dedim.
Pat heyecanla: “Ama o da bütün diğer İngilizler gibi. Yağmur veya güneş; bomba olsun veya olmasın; hepsi, İngiltere’nin dünya üzerinde yaşanabilecek tek yer olduğunu düşünürler. Chad’in annesine can yoldaşlığı yapacağını söylüyor. O yaşlı ve yalnız bir kadın… Bill, sence gerçekten de gider mi?”
Kafamı salladım: “Bilmiyorum. Ama uzun zamandır bir gün gitmesinden korkuyordum” dedim.
“Ama orada hiç akrabası yok. Şüphesiz bizimle kalmayı tercih eder” dedi Pat.
“Senin de dediğin gibi yağmur veya güneş. Zaten o, bizim çocuğumuz da değil Pat. Biz sadece onun bizim oğlumuz olmasını istedik, o da öyle yapmaya çalıştı, hepsi bu” dedim.
==========================
She sighed. “I know, I was only hoping, not talking sense. Well…” she took my arm, “ – let’s go up to his room and tell him.”
Chad was lying on his small stomach, reading, when we entered his room. He got quickly to his feet and shook my hand – he always did that when I got home evenings. “How’d the stock market go today, Uncle Bill?” He was picking up our ways fast.
I handed him the letter.
I watched his blue eyes move quickly back and forth across the page, and when they reached the bottom they stayed there. He was thinking rapidly. Suddenly I knew he’d made his decision because his face lost all expression: a habit of his.
“Are you going dear?” Pat asked softly.
He nodded. “I must, Aunt Pat.”
“They’re raining bombs on London, son,” I said.
“I know,” he said. “That’s why I’m going.”
“I don’t understand,” I said.
“I mean…” for a moment he paused,” – well, when your country’s having its most difficult times, that’s when it needs you most.”
That sounded a bit too grown-up, too like something he had read somewhere. I looked suspiciously at him, but his eyes met mine bravely. “All right, son,” I said. “I’m sorry, but if you….”
“I’m sorry too,” he said quickly. “Really, Uncle Bill. But I must go.”
“I’d better finish getting dinner,” Pat said in a queer voice, and left us.
“And I have to wash,” Chad said steadily.
I was left, staring down at the letter from Captain Burroughs, already missing these strange youngster as if he’d been all our own from the very start.
==========================
Pat derin bir iç çekti: “Biliyorum, sadece öyle olmasını umuyorum, duygusal konuşmak amacında değilim. Yani…” elimi tuttu ve “Haydi, odasına gidip ona söyleyelim” dedi.
Odaya girdiğimizde, Chad uzanmış kitap okuyordu. Her akşam eve geldiğimde yaptığı gibi, ayağa kalktı ve elimi sıktı. “Bugün borsa nasıl gitti?” dye sordu. Bizim yaşamımıza çabuk ayak uyduruyordu.
Mektubu ona uzattım. Mavi gözlerinin sayfanın sağına soluna süratle hareket edişini seyrettim. Sayfanın sonuna geldiğinde gözleri orada kaldı. Hızlı düşünüyordu. Birden, kararını verdiğini anladım. Çünkü, yüzündeki bütün o ifade silinmişti. Bu, onun bir alışkanlığıydı.
“Gidiyor musun, hayatım?” diye sordu Pat, hafifçe.
Onaylarcasına kafa salladı: “Gitmeliyim, Pat teyze” dedi.
“Londra’nın üstüne yağmur gibi bomba yağdırıyorlar, evlat” dedim.
“Biliyorum, zaten bu yüzden gidiyorum” dedi.
“Anlamıyorum” dedim.
“Söylemek istediğim…” bir süre durakladı ve “Yani, ülkenizin en zor zamanlarını yaşadığı an, size en fazla ihtiyaç duyduğu andır” dedi.
Bu sözler bir parça, çok daha büyük insanların söylediği sözler gibi göründü. Sanki bir yerlerden okumuştu. Şüpheli bir şekilde ona baktım ama gözlerini cesurca benimkilere dikti. “Pekala, evlat” dedim. “Üzgünüm, ama eğer…”
“ Ben de üzgünüm” dedi hemen. “Gerçekten, Bill Amca. Ama gitmek zorundayım.”
“Ben akşam yemeğini hazırlasam iyi olacak” dedi Pat garip bir ses tonuyla ve odadan ayrıldı.
“Ben de duş almalıyım” dedi Chad.
Ben, Yüzbaşı Burroughs’dan gelen mektuba bakar halde kaldım. Şimdiden bu yabancı çocuğu, sanki doğduğundan beri bizimleymiş gibi özlediğimi hissettim.
==========================
We didn’t talk much about his going. But we might as well have discussed it constantly; it certainly was with us every moment. From that first night, on through the week following, there were few signs of cheerfulness in our house.
But the evening I came home with final details about his trip to New York, where a friend of mine would take charge and get him safely onto the boat…well, that about finished it. Chad’s quiet unrevealing face didn’t change a bit, but Pat looked at me as if I would struck her. I knew how she felt.
Late that night I woke up, frightened, sure I had heard Chad crying in the next room. But it was Pat.
“You are crying, darling?”
“Of course,” she said shakily. “Oh, Bill, it hurts to lose him.”
I held her close. “I know so well,” I said. “He’s like our own boy.”
And then so quickly, it was the day for Chad to leave us. I had stayed home to drive him to the station, but Pat wasn’t going alone. She said she simply couldn’t take it.
The three of us were standing in the doorway, just standing there with little to say. Chad was wearing the same clothes he had come to America in – he had wanted to wear them – the short coat, the small cap, the wool stockings that left his knees bear. But when we had first seen him on a dock in New York, he had been looking about him defiantly, with his chin out, trying to hide his fears; now his face was serious, his lower lip pulled slightly in.
“I’ve been happy here,” he said.
He was interrupted by the mailman, who handed a letter to Pat. She passed it on to me.
“Goodbye, Chad,” she said weakly. ”Always remember that we….”
==========================
Gidişi hakkında fazla konuşmadık. Yine de sürekli bu konu hakkında tartıştık. Çünkü bu konu her an bizimle birlikteydi. Bu ilk geceden itibaren, geçen bir hafta boyunca evimizde çok az bir mutluluk havası vardı.
O akşam eve, onun New York’a gidişiyle ilgili son detaylarla geldim. New York’ta da bir arkadaşım ona göz kulak olup, güvenle gemiye binmesini sağlayacaktı. İşte o anda, evde kalan son mutluluk ışıkları da söndü.
Chad sakindi. Anlamsız yüz ifadesinde hiç değişiklik olmadı. Ama pat, sanki onu fena halde hırpalamışım gibi bakıyordu bana. Neler hissettiğini biliyordum.
Gece geç saatte, Chad’in olduğuna emin olduğum bir ağlama sesiyle irkildim. Ama ağlayan, Pat idi.
“Ağlıyor musun, hayatım?” diye sordum.
“Elbette” dedi titreyen sesiyle. “Onu kaybetmek çok acı veriyor.”
Onu kucakladım ve: “Çok iyi biliyorum” dedim. “ Sanki bizim öz oğlumuz gibi.”
Sonra kısa sürede, Chad’in bizden ayrılacağı gün geldi çattı. Ben, onu istasyona götürmek için evde kalmıştım ama Pat, buna kolayca katlanamayacağı için gelmeyeceğini söyledi.
Üçümüz de kapının girişinde, birbirimizle fazla konuşmadan ayakta duruyorduk. Chad, Amerika’ya ilk geldiği zaman giydiği kıyafetlerini giymişti. Kendisi, onları giymek istemişti; kısa bir palto, küçük bir şapka, dizlerine kadar gelen yün çoraplar… Onu, New York’ta limanda ilk gördüğümüzde, buraya geldiğine hiç memnun olmamış gibi bakıyordu. Çenesi dışardaydı ve korkularını gizlemeye çalışıyordu. Şimdi ise yüzünde ciddi bir ifade vardı. Alt dudağı biraz daha diğerine yakındı.
“Burada çok mutluydum” dedi.
Postacı daha fazla konuşmasına engel oldu. Pat’a bir mektup uzattı. Pat mektubu bana verdi. Chad’e dönerek:
“Güle güle, Chad. Her zaman hatırla ki biz…”
==========================
“Wait,” I broke in. ”This letter’s from Captain Burroughs.” But my enthusiasm was short – lived. “It’s just a little consolation,” I said. “He says we won’t have to worry about Chad. Mrs. Burroughs is being removed to Australia and Chad is supposed to join her there. There won’t be any bombs anywhere.”
“That’s something,” Pat said.
But Chad was suddenly all animation. “Then I don’t have to go!”
Pat dropped to her knees and stared at him. “You don’t have to go? Didn’t you want to go?”
“Why, no,” Chad said. “But she was a very old lady and all alone in the bombings. I thought I would be able to protect her. But now that she’s been sent to Australia….”
“Why on earth didn’t you tell us how you felt? I demanded.
He seemed a little embarrassed. “I was afraid, “ he said, “that it might seem forward of me to think I could protect Mrs. Burroughs. And I knew you wouldn’t want a son who was forward.”
Pat was half-laughing, half-crying, and hugging wildly. To cover my own feelings I said with an imitation English accent, “then you’re quite happy now, old boy?”
“Quite happy?”. He smiled up at me. “Uncle Bill, I feel like a million bucks!”
Chad Jollison – American schoolboy, our boy.
==========================
“Dur!” diye araya girdim. “Bu mektup Yüzbaşı Burroughs’dan.” Ama heyecanım uzun sürmedi: “Yalnızca teselli etmek için yazmış. Chad için endişelenmemizi istiyor. Bayan Burroughs’un Avusturalya’ya gönderildiğini ve Chad’in de ona, orada katılacağını, orada da hiç bomba olmayacağını yazıyor” dedim.
“Bu da bir şey” dedi Pat.
Ama Chad birden, büyük bir coşkuyla:
“O halde gitmeme gerek yok!” dedi.
Pat dizlerinin üzerine düştü ve ona bakakaldı:
“Gitmek zorunda değil misin? Gitmek istemiyor muydun?” diye sordu.
“Neden? Tabi ki hayır” dedi Chad. “Ama o çok yaşlı bir kadındı ve bombaların altında yalnızdı. Ben onu koruyabileceğimi düşünmüştüm. Ama madem ki şimdi o Avustralya’ya gönderildi…”
“Neden daha önce neler hissettiğini bize söylemedin?” diye çıkıştım.
Biraz utanmış görünerek: “Korktum” dedi. “Bayan Burroughs’u korumaya çalışmam bir küstahlık olarak görülür ve siz de küstah bir oğul istemezsiniz diye korktum.”
Pat yarı ağlar, yarı güler bir halde çılgınca ona sarılıyordu. Ben de duygularımı gizlemeye çalışarak, taklit İngiliz aksanıyla: “O halde şimdi gerçekten mutlusun, ihtiyar çocuk” dedim.
“Çok mutlu” gülerek yüzüme baktı ve “Bill Amca, kendimi bulutların üstünde hissediyorum” dedi.
Chad Jollison: Amerikalı öğrenci, bizim oğlumuz…
The Big Chance
Frederick Lang
He wasn’t the kind to pick a secretary by the color of her hair. Not Bill Hargrave. Both Paula and Nancy had been smart enough to know that. And for some time everyone in the office had known that one of them, Paula or Nancy, was going to get the job. In fact, the decision would probably be made this afternoon. Hargrave was leaving town and wanted to settle the matter before he left.
The two girls could see him from their desks outside his office. Maybe it was only some correspondence that he was looking at with cool, keen eyes. But for a moment his finger seemed to pause above those two efficient little pushbuttons. If he pressed the left one, it would be Paula’s pulse which would begin to beat faster.
Paula couldn’t keep her eyes off that light on her desk. She kept making mistakes in her typing and nervously taking the sheets of paper out in order to start all over again.
She leaned across her typewriter and said to Nancy, “The boss is all dressed up today. He must be going on a special trip.”
She was just talking to relieve her nervousness. Nancy took her time about answering. She wasn’t used to having Paula talk to her in such an intimate tone. Not since they’d learned a month ago that they were both in line for a promotion, for the important job as Bill Hargrave’s secretary.
“He does look nice.”
Hargrave was young and outside of office hours he was said to be human. But that wasn’t why he’d gotten to be one of the important officials of the company until they saw him one day in one of the top executive positions.
-----------------
Büyük Fırsat
Frederick Lang
O bir sekreteri saçının rengine bakarak seçecek tipte biri değildi. En azından Bill Hargrave böyle değildi. Hem Paula, hem de Nancy bunu bilecek kadar zekiydiler. Ve bir süredir de bürodaki herkesin bildiği gibi içlerinden biri, Paula veya Nancy, işi alacaktı. Aslında, karar muhtemelen bu öğleden sonra verilecekti. Hargrave kasabadan ayrılıyordu ve gitmeden önce meseleyi halletmek istiyordu.
Kızların ikisi de, çalışma odasının dışındaki masalarından onu görebiliyorlardı. Belki de patronlarının sakin, keskin gözlerle baktığı sadece bir mektuptu. Ama bir an için parmağı, o iki küçük işlek çağrı düğmesinin üzerinde durur gibi oldu. Eğer soldakine basarsa, daha hızlı atmaya başlayacak olan nabız Paula’nınki olacaktı.
Paula gözlerini masasının üzerindeki ışıktan ayıramıyordu. Daktiloda hata yapmaya ve herşeye baştan başlamak için gergin bir şekilde kağıtları çıkarmaya devam etti.
Daktilosunun üzerinden eğildi ve Nancy’ye, “Patron bugün baştan aşağıya iyi giyinmiş. Özel bir geziye gidiyor olmalı” dedi.
Sadece gerginliğini yatıştırmak için konuşuyordu. Nancy cevap vermekte acele etmedi. Paula’nın, kendisiyle böyle samimi bir ses tonuyla konuşmasına alışkın değildi. Özellikle de, bir ay önce her ikisinin de Bill Hargrave’in sekreterliği gibi önemli bir işe terfi etmek için aday olduklarını öğrenmiş olmalarından beridir.
“Hoş görünüyor.”
Hargrave gençti ve mesai saatlerinin dışında insancıl olduğu söylenirdi. Ama onu, bir gün şirketin üst yönetici mevkilerinde birinde görene kadar şirkette önemli biri olması gerektiğinin sebebi bu değildi.
=========================
The two girls saw him get up from his desk and walk to the doorway of his office. He stood there with one hand in a pocket of his blue flannel suit. There was a small white flower in his buttonhole and the usual keen, unrevealing smile on his face.
“Did you send for the tickets?” he asked Nancy.
“I got the tickets all right,” she answered, “but…and she tried to smile in the same hard way the boss did. She looked about as hardboiled as a white kitten. “But there just aren’t any staterooms to be had,” she told him. “Not for love or money.”
The boss was certainly disappointed. Anybody could see that.
“Suppose I try it?” Paula suggested quickly.
And for the next ten minutes, half the office employees could hear Paula telling the ticket agent exactly what she thought of him.
“Listen,” she said, “I don’t care whose reservations you have to cancel…”
Well, the job was worth going after. There was the salary, for one thing. And there was the prestige. The boss’s secretary knew a great deal about the business. And there were the interesting people she got to talk to. The important people. And the boxes of perfume, flowers, and candy they often left on her desk.
And there was Bill Hargrave for a boss. Young and clever and attractive. That was a factor, too. Because in the advertising business you called the boss “Bill,” and he called his secretary “Nancy” or “Paula” and took her to dinner on the company expense account.
-----------------
Kızların ikisi de onun masasından kalktığını ve çalışma odasının girişine doğru ilerlediğini gördü. Orada, bir elini mavi kadife takım elbisesinin ceplerinden birine sokmuş olarak ayakta durdu. Ceketinin yakalarından birinde küçük, beyaz bir çiçek ve yüzünde her zamanki zeki, kendini açığa vurmaz gülümsemesi vardı.
“Biletleri istettiniz mi? diye sordu Nancy’ye.
“Biletleri hallettim,” diye yanıtladı Nancy, “ama… ve patron gibi aynı ciddi ifadeyle gülümsemeye çalıştı. Beyaz bir kedi yavrusu kadar çaresiz göründü o an. “Ama ayırtabileceğimiz hiç özel kompartman kalmamış,” diye açıkladı ona. “Mümkünatı yok.”
Patron kesinlikle hayal kırıklığına uğramıştı. Bunu herkes farkedebilirdi.
“Bir de ben deneyim mi?” diye çabucak bir teklifte bulundu Paula.
Ve sonraki on dakika boyunca ofis çalışanlarının yarısı, Paula’nın bilet satış görevlisine kendisi hakkında ne düşündüğünü söylemesini duyoyorlardı.
“Dinleyin,” diyordu, “Kimin rezervasyonlarını iptal etmek zorunda kaldığınız hiç umurumda değil…”
Eee, iş peşinden koşmaya değerdi. Bir kere, maaşı iyiydi. Ve saygınlığı vardı. Patronun sekreteri, işler hakkında oldukça fazla bilgiye sahip olurdu. Ve konuşmak durumunda kaldığı ilginç
insanlar vardı. Önemli kişiler. Ve bu kişilerin sık sık masasının üstüne bıraktığı kutular dolusu parfüm, çiçek ve şekerler.
Ve Bill Hargrave vardı patron olarak. Genç ve zeki ve çekici. Bu da bir etkendi. Çünkü, reklamcılık işinde patronuna “Bill” diye seslenirdin, ve o da sekreterine “Nancy” veya “Paula” derdi ve onu şirket giderleri hesabından ödenen akşam yemeklerine götürürdü.
=========================
It was all strictly business, but it seemed intimate and informal.
Both Paula and Nancy knew about those dinners. Bill had tried to be fair. He would ask Paula to stay one night, and it would be Nancy’s turn the next night.
But Paula had been smart. She had soon learned how impersonal Bill Hargrave could be, even at those intimate dinners. About as personal as one of those advertisements that says, “This means you.” And she saw how much harder to please he was during the overtime hours- more irritable, more inclined to be critical in his manner.
So when Nancy had said, “I don’t mind staying nights, really. I know Paula usually has a date. She’s popular with the men…” well, Paula had been glad to let it go at that. She’d been quick enough to see that neither of them was going to get the job simply on a basis of physical attractiveness, and she was right.
Paula didn’t need any lessons when it came to office politics. She was the one who was always busy when someone of little importance in the office wanted his material typed. “Sorry, but it’s impossible, Jack. Why not ask Nancy?”
And they did ask Nancy. It left Paula free to do Bill Hargrave’s work in a hurry. She was never too busy for Mr. Bill’s work.
When Hargrave finally pressed one of those buttons it was at Paula’s desk that the light went on. She started to make a grab for her notebook, but she quickly took out her mirror first. Then she grabbed up her notebook and an envelope that was on her desk.
-----------------
Bu mutlak suretle, tamamen işin bir parçasıydı, ancak biraz samimi ve gayri resmi görünürdü.
Hem Paula, hem de Nancy bu akşam yemeklerini iyi biliyorlardı. Bill adil olmaya çalışmıştı. Bir akşam Paula’dan kalmasını rica ederdi, ve sonraki akşam yemek sırası Nancy’ye gelirdi.
Ama Paula akıllı hareket etmişti. Bill Hargrave’in o samimi akşam yemeklerinde bile ne kadar mesafeli olabildiğini hemen öğrenmişti. Şu içlerinden birinde aşağı yukarı “Bu sen demeksin” diyen reklam kadar mesafeliydi. Ve onu fazla mesai sırasında memnun etmenin nasıl daha da zor olduğunu gördü_ daha asabi, hareketlerinde eleştirici olmaya daha fazla eğilimli.
Ve tabii Nancy “Akşamları ben kalabilirim, gerçekten. Paula’nın genellikle bir randevusu olduğunu biliyorum. Erkekler arasında oldukça meşhur…” dediğinde, Paula olayın böyle gelişmesine izin vermekten hoşnut olmuştu. Paula, ikisinin de bu işi sadece fiziksel çekicilikleri ile elde edemeyeceklerini görmekte gecikmemişti, ve haklıydı.
İş, büro politikalarına geldiğinde, Paula’nın hiç bir derse ihtiyacı yoktu. Büroda fazla önemli olmayan biri notlarını daktilo ettirmek istediğinde her zaman meşgul olan hep oydu. “Üzgünüm, ama imkansız Jack. Neden Nancy’den istemiyorsun?”
Ve onlar da Nancy’ye rica ederlerdi. Bu Paula’ya, Bill Hargrave’in işlerini daha acele yapma özgürlüğünü getirdi. O, Bay Bill’in işleri için asla çok meşgul değildi.
Hargrave en sonunda şu düğmelerden birine bastığında, ışığı yanan Paula’nın masasıydı. Not defterini kapmak için hareketlendi, ama daha önce çabucak aynasını çıkardı. Sonra defterini ve masasının üzerindeki bir zarfı aldı hemen.
=========================
As for Nancy, what else could she do but sit there with her pretty blonde head bent over her typewriter? Nancy was a natural blonde, and that seemed the best way to describe her.
She just didn’t seem to know any tricks such as Paula did for making herself more popular with the boss.
The moment Paula got inside Hargrave’s office he asked about that stateroom.
“Any luck, Paula?”
Paula wasn’t dumb. It was the little things that would count with Mr. Bill. Orchestra seats at the theater when an important client was in the town and the show was sold out. Or a stateroom when there were “no staterooms to be had for love or money.”
She handed him the envelope. It contained the two sets of tickets. “That’s your stateroom number on the outside,” she said in a businesslike way.
She had on a blue flannel suit something like Bill’s, and it was clear he thought she looked pretty smart in it.
“Don’t forget the time,” she added, “eight-fifteen.”
Hargrave smiled. “So there were no staterooms for love or money, eh?”
He looked again at the number of his stateroom and he put the envelope carefully in his inside pocket.
Then he told her. She was going to have a new job. He mentioned the salary, too. He didn’t neglect to mention the salary.
She took it just right- in a very businesslike manner. Just enough of gratitude.
And then, the old sportsmanship. How sorry she felt about Nancy. She didn’t look sorry
And neither did Bill. He told her it was okay, that she shouldn’t worry about Nancy, that Nancy wasn’t made for the job anyway, and that besides, he and Nancy were leaving on their honeymoon tonight. Tonight at eight-fifteen.
-----------------
Nancy’ye gelince, sapsarı kafası daktilosunun üzerine bükülmüş bir şekilde orada öylece oturmaktan başka ne gelirdi elinden? Nancy doğal bir sarışındı, ve bu onu tanımlayabilecek en iyi ifadeydi.
Sadece, Paula’nın kendini patrona daha da yakınlaştırmak için başvurduğu hilelerin hiç birini biliyor gibi görünmüyordu.
Paula patronun çalışma odasına girdiği anda, Hargrave şu kompartman konusunu açtı.
“Hiç şansımız var mı, Paula?”
Paula aptal değildi. Mr. Bill için önemli olan Ufak ayrıntılardı. Önemli bir müşteri kasabadayken, tüm biletlerin satıldığı bir tiyatro salonunda orkestra gösterisi için yer bulabilmek gibi. Veya “ayarlanmasının mümkün olmadığı” bir zamanda bir kompartman.
Ona zarfı uzattı. İçinde iki kişilik bilet vardı. “Bu salonun kenarındaki kompartmanınızın numarası,” dedi ciddi bir ifadeyle.
Üzerine Bill’inkine benzer mavi kadife bir takım elbise giymişti, ve bu elbise içinde patronun onun çok güzel göründüğünü düşündüğü aşikardı.
“Saatini unutmayın” diye ekledi, “sekiz-onbeş.”
Hargrave gülümsedi. “Güya kompartman ayarlamak mümkün değildi, ha?”
Kompartmanının numarasına tekrar baktı ve zarfı dikkatli bir şekilde iç cebine koydu.
Sonra ona söyledi. Yeni işi o alacaktı. Maaştan da bahsetti. Maaştan bahsetmeyi ihmal etmedi.
Paula bunu tam anlamıyla uygun bir şekilde-çok ciddi bir tavırla- kabul etti. Sadece yetecek kadar bir minnettarlıkla.
Ve sonra, şu eski sportmenlik. Nancy için ne kadar da üzülüyordu. Aslında pek de üzgün görünmüyordu.
Ve Bill de üzgün görünmüyordu. Ona her şeyin yolunda olduğunu, Nancy için endişelenmemesi gerektiğini, nihayetinde Nancy’nin bu işe uygun olmadığını, ve bunun yanısıra, o ve Nancy’nin bu akşam balayına çıkacaklarını söyledi. Bu akşam, saat sekiz-onbeşteki trenle.