Muhafız alayı erlerinden ikisi Çankaya köşkünün bahçesinde güreşe tutuşmuş, diğer erler de onları seyrediyordu. Otomobillerin sesi erlerin hemen kaçışmasına sebep olmuştu. Atatürk köşke geliyordu.

Büyük Ata otomobilini durdurdu ve bir el işaretiyle kaçışan erleri yanına çağırdı. Bilhassa gömleğini, fanilasını giymeye vakit bulamayan pehlivan erlerden biri fazla heyecanlıydı. Atatürk'ün yanına korka korka yanaştı.

-Ne yapıyorsunuz burada?

Atatürk'ün sualine bir onbaşı cevap vermişti:

-Güreşiyorduk Paşam!

Atatürk memnun olmuştu, çünkü güreşi pek severdi.

-Peki, dedi, devam edin öyleyse...

Erler çekingenlik gösterince Atatürk ısrar etti:

-Güreşin, güreşin, dedi. Ben de seyredeceğim. Yalnız önce kimin başpehlivan olduğunu öğreneyim.

Atatürk'ün yanına gelenlerden yarı soyunuk, çok heyecanlı olanı bir adım öne çıktı:

-Benim efendim...

-Adın ne senin?

-Kürt Mehmet....

'Kürt' sözünü duyan Atatürk kaşlarını çatmıştı, fakat bir an sonra tekrar mütebessim bir çehre ile pehlivana mukabelede bulunmuşlardı:

-Kurt gibi kuvvetli olduğun için mi sana Kurt Mehmet diyorlar?

Kürt Mehmet köylüydü, okumamıştı ama Atatürk'ün kasdetmek istediğini hemen kavradı:

-Evet Paşam! dedi, benim adım Kurt Mehmet'tir.. Yanlış söyledim demin...

(Hikmet Tanyu, Atatürk ve Türk Milliyetçiliği, S. 133-134)